Od tego miejsca zacząłem swoją przygodę z tematyką opuszczonych miejsc.
Budowę Internatu rozpoczęto w 1922 roku, natomiast ukończono ją w 1925 roku. W czasie II Wojny Światowej znajdował tu się szpital niemiecki. W 1946 roku budynki odzyskano i zaczęto je przywracać do stanu używalności. W latach 1959-1971 urządzono tu Dom Studencki w którym zamieszkiwało ok. 250 osób. 1991/92 rok był ostatnim rokiem istnienia Studium Nauczycielskiego (przekształcono je w Kolegium Nauczycielskie) Na te lata datuje się także koniec działalności internatu.
Szpital powstał w latach 1837 - 1839, mieszcząc w pierwotnym kształcie 30 łóżek szpitalnych.
Stało się to za sprawą Rady Szczegółowej Opiekuńczej, która w 1835 r. podjęła decyzję o budowie szpitala, uznając za najlepszą lokalizację teren przy zbiegu ówczesnych ulic Strzałkowskiej i Długiej.
Uroczyste otwarcie budynku szpitala nastąpiło w dniu 7 lipca 1839 roku.
Aby do tego momentu mogło dojść, należało pozyskać określone fundusze na budowę szpitala i tutaj ogromną ofiarnością wykazało się społeczeństwo Radomska, które pozytywnie odpowiedziało na wystosowany apel prezesa Rady Szczegółowej Opiekuńczej.
Znaczniejsze wydarzenia w dziejach szpitala, to lata dwudzieste ubiegłego stulecia, kiedy to został przeprowadzony generalny remont, tak zewnętrzny jak i wewnętrzny, połączony z modernizacją. Nie poprzestano tylko na pracach, dokonano również uzupełnienia sprzętu i narzędzi medycznych oraz sprzętu diagnostycznego w postaci aparatu rtg.
W okresie II wojny światowej szpital pozostawał pod zarządem niemieckim, co nie przeszkadzało, mimo narażania życia, wielu lekarzom i pielęgniarkom zatrudnionym w szpitalu, utrzymywać kontakty i pomagać rannym partyzantom, udzielając im pomocy zarówno w szpitalu, jak i lesie.
Po zakończeniu wojny w szpitalu następują kolejne fazy rozwoju i to w zakresie świadczonych usług medycznych, jak i infrastruktury technicznej. Przybywa także wykwalifikowanej kadry medycznej.
Powstają kolejno oddziały : dziecięcy, noworodkowy, zakaźny, gruźliczy.
W 1957 r. uruchomiony zostaje specjalistyczny oddział laryngologiczny, następnie reumatologiczny w randze oddziału wojewódzkiego.
W 1972 r. powstaje oddział kardiologiczny, a wraz z rozwojem, zostaje wyodrębniony strukturalnie oddział anestezjologii i intensywnej terapii.
Obecnie po tym obiekcie nie ma już śladu a w jego miejscu powstaje... galeria handlowa.
