Legnica, miasto w którym za czasów PRL funkcjonowało największe w Europie Środkowej skupisko wojsk radzieckich.
Kompleks szpitalny wybudowany w 1929 roku przez Niemców, służył Wermachtowi. Po II Wojnie Światowej został przejęty przez wojska radzieckie. Na terenie szczelnie odgrodzonym wysokim betonowym murem mieściło się kilkanaście budynków. Największy z nich trzy kondygnacyjny budynek ma ponad 250 metrów.
Wewnątrz ma się wrażenie że korytarze, których końca nie widać ciągną się w nieskończoność, a otaczające nas setki pomieszczeń i zakamarków wprawiają w uczucie zagubienia.
Wrażenie to potęgują bardzo obszerne wypełnione ciemnością piwnice.
Całość podkreśla niesamowita cisza.
 |
| Widok na budynek kina a po prawej stronie widoczna jest kuchnia |
Znajdowało się tu kilka oddziałów od np chirurgii przez psychiatrię, ortopedię po oddział zakaźny, a także sale operacyjne. W czasach świetności był to bardzo dobrze wyposażony obiekt, posiadający nowoczesną jak na tamte czasy aparaturę. Dodatkowo istniało też kilka innych budynków. Oddział dziecięcy, część apteczna, kuchnia, stołówka, sala konferencyjna, sklep, kino i całkiem duży basen (25m długości, 12,5m szerokości). W małym budynku znajdowała się szpitalna kapliczka, na tyłach której mieściło się wypełnione specyficznym zapachem prosektorium, w którym przerażające wrażenie sprawia chłodnia do przechowywania ciał i sala ze stołem do robienia sekcji zwłok. Mieszczący się w cichym lasku ogromny szpital mógł przyjąć 650 pacjentów, tylko 1/3 mogła być zajęta, 2/3 były zarezerwowane dla pacjentów, którzy mogli trafić tu z frontu.
 |
| Dziedziniec szpitala |
 |
| Przykazania lekarza |
 |
| Przysięga lekarza związku radzieckiego |
 |
| Prawo na oddech |
 |
| Medycyna na służbie zdrowia wojny |
 |
| Naczelnik oddziału |
